اخطار تخلیه هتل به جنگزدگان تهران؛ بیسرپناهی در سایه نبود حمایت فوری
برخی آسیبدیدگان جنگ ۴۰ روزه در تهران میگویند شهرداری از آنان خواسته تا پایان هفته هتلهای محل اسکان موقت را ترک کنند؛ این در حالی است که خانههای بسیاری از این خانوادهها همچنان ناامن یا غیرقابل سکونت است و هنوز حمایت جایگزینی دریافت نکردهاند.
مرکز خبر- شماری از شهروندان آسیبدیده در جریان جنگ ۴۰ روزه در تهران از دریافت اخطار برای تخلیه هتلهای محل اسکان موقت خبر دادهاند؛ اخطاری که به گفته آنان در شرایطی صادر شده که منازلشان همچنان تخریبشده، ناایمن یا فاقد حداقل امکانات برای بازگشت است.
بر اساس گزارش روزنامه اعتماد، این خانوادهها پس از آسیب دیدن یا ویرانی خانههایشان از سوی نهادهای شهری بهطور موقت در هتلها اسکان داده شده بودند، اما اکنون از آنان خواسته شده است تا پایان هفته محل اقامت خود را ترک کنند؛ بدون آنکه مکان جایگزین، کمکهزینه مشخص یا برنامه حمایتی فوری برای ادامه اسکان در اختیارشان قرار گیرد.
به گفته برخی از این آسیبدیدگان، خروج از هتل در شرایط فعلی به معنای مواجهه با بیسرپناهی یا بازگشت به خانههایی است که هنوز از نظر ایمنی تایید نشدهاند. بسیاری از این خانوادهها میگویند در هفتههای گذشته بارها برای تعیین تکلیف وضعیت اسکان و دریافت کمکهای بازسازی پیگیری کردهاند، اما پاسخ روشنی دریافت نکردهاند.
این وضعیت در حالی رخ داده که مقایسه آن با نحوه حمایت از جنگزدگان در برخی کشورهای منطقه، انتقادهایی را در افکار عمومی برانگیخته است. حزبالله لبنان حدود یک سال و نیم پیش اعلام کرده بود که برای حمایت از خانوادههای آسیبدیده در جنگ با اسرائیل، بیش از ۵۰ میلیون دلار کمک نقدی مستقیم اختصاص داده است.
نعیم قاسم، رهبر حزبالله، در یک سخنرانی ضبطشده گفته بود این پرداختها بهصورت کمکهای نقدی ۳۰۰ تا ۴۰۰ دلاری به ازای هر نفر انجام شده و مجموع آن برای ۲۳۳ هزار و ۵۰۰ خانواده ثبتنامشده به بیش از ۷۷ میلیون دلار خواهد رسید. او همچنین از مشارکت مالی ایران در تامین این بسته حمایتی قدردانی کرده بود.
بر اساس این طرح، علاوه بر کمکهای ماهانه، به افرادی که خانههای اصلیشان در جنگ بهطور کامل تخریب شده بود نیز مبلغ یکجای ۸ هزار دلار برای جبران خسارت و تامین سرپناه پرداخت شد.
اکنون در حالی که بخشی از جنگزدگان تهران از نبود حمایت فوری و پایان یافتن مهلت اسکان موقت سخن میگویند، پرسش اصلی برای این خانوادهها آن است که پس از تخلیه هتلها، چه نهادی مسئول تامین حداقل امنیت معیشتی و سرپناه آنان خواهد بود؛ پرسشی که همچنان بیپاسخ مانده است.