مادران آشتی روژهلات کوردستان به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» پیوستند

مادران آشتی روژهلات کوردستان با تاکید براینکه «هیچ مادری نباید در هراس از اعدام فرزندش زندگی کند» از خانواده‌های دادخواه و سازمان‌های حقوق بشری خواسته‌اند برای توقف اعدام‌ها و پیگیری سرنوشت ناپدیدشدگان قهری هم‌صدا شوند.

 

مرکز خبر  - مادران آشتی روژهلات کوردستان با انتشار بیانیه‌ای، پیوستن خود به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» را اعلام کرد و خواستار توقف اعدام زندانیان سیاسی، حفظ جان زندانیان محکوم به اعدام و روشن‌شدن سرنوشت ناپدیدشدگان قهری شد.
مادران آشتی در بیانیه‌ای به تاریخ ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶، با اعتراض به آنچه صدور گسترده احکام اعدام برای زندانیان سیاسی با اتهام‌های «واهی و بی‌اساس» خوانده، اعلام کرد که در حمایت از زندانیان سیاسی، به‌ویژه افرادی که به اعدام محکوم شده‌اند یا با خطر اجرای این حکم روبه‌رو هستند، به این کارزار می‌پیوندد.

مادران آشتی در بیانیه خود تاکید کرده‌اند: ما به‌عنوان مادرانی که درد، داغ و چشم‌انتظاری را می‌شناسیم، بر این باوریم که حق زندگی، آزادی و کرامت انسانی، حقی انکارناپذیر است و هیچ مادری نباید در هراس از اعدام فرزندش زندگی کند.
مادران آشتی روژهلات کوردستان با تأکید بر حق زندگی، آزادی و کرامت انسانی، پیامدهای اعدام را فراتر از گرفتن جان یک فرد دانست و نوشت که خانواده‌های افراد اعدام‌شده نیز تا سال‌ها با رنج، سوگ و پیامدهای روانی و اجتماعی این مجازات زندگی می‌کنند.
این گروه همچنین با اعلام همبستگی با خانواده‌های ناپدیدشدگان قهری، خواستار روشن‌شدن فوری و شفاف سرنوشت آنان شد و حق دانستن حقیقت را از حقوق اساسی خانواده‌ها دانست.
در پایان این بیانیه، مادران آشتی از خانواده‌های دادخواه، سازمان‌های حقوق بشری و دیگر افراد و گروه‌های مدافع حقوق انسان خواست برای توقف اعدام‌ها، حفاظت از جان زندانیان و پیگیری سرنوشت ناپدیدشدگان قهری هم‌صدا شوند.
مادران آشتی روژهلات کوردستان بیانیه خود را با شعارهای «نه به اعدام؛ آری به زندگی» و «حقیقت حق خانواده‌هاست» به پایان رساند.
کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» از ۱۰ بهمن ۱۴۰۲ با اعتصاب غذای هفتگی زندانیان در اعتراض به صدور و اجرای احکام اعدام در ایران آغاز شد. این کارزار تاکنون ۱۴۲ هفته اعتصاب غذای اعتراضی را پشت سر گذاشته و در هفته اخیر، زندانیان در ۶۶ زندان کشور در آن مشارکت داشته‌اند. شرکت‌کنندگان خواستار توقف اعدام‌ها، لغو مجازات مرگ و حفظ جان زندانیان سیاسی محکوم به اعدام هستند و با انتشار بیانیه‌های هفتگی، توجه افکار عمومی و نهادهای حقوق بشری را به وضعیت زندانیان در معرض خطر جلب می‌کنند.