Haber Merkezi- İngiltere’nin kuzeyindeki Yorkshire’da bulunan Haworth köyünde Charlotte, Emily ve Anne Brontë, babaları Rahip Patrick Brontë’nin evinde kardeşleri Branwell ile birlikte büyüdü.

Aile, çocukların annesi Maria Branwell Brontë’nin ölümünün ardından zorlu koşullarla karşı karşıya kaldı. İki büyük kız kardeş Maria ve Elizabeth de çocukluk döneminde hastalık nedeniyle yaşamını yitirdi. Böylece ölüm ve kayıp, ailenin yaşamının erken dönemlerinden itibaren önemli bir parçası haline geldi.

Evin çevresi de geniş kırsal alanlar, bozkırlar, soğuk ve yağışlı hava ile toplumsal yalıtılmışlığın hâkim olduğu zorlu bir doğal ortamla çevriliydi. Bu ortamda kardeşlerin hayal gücü gelişti ve edebi dünyaları şekillenmeye başladı.

Yalıtılmışlıktan edebiyata

Viktorya dönemi İngiltere’sinde kadınlar için edebi yaşam kolay değildi. Kadınların eğitim, çalışma ve eserlerini yayımlama olanakları sınırlıyken edebiyat dünyasına büyük ölçüde erkekler hâkimdi.

Buna rağmen kardeşler yazmayı sürdürdü. İlk eserlerini 1846’da yayımlamaya karar verdiklerinde, cinsiyetlerini gizleyen takma isimler kullandılar:

• Charlotte Brontë: Currer Bell
• Emily Brontë: Ellis Bell
• Anne Brontë: Acton Bell

Takma isim kullanmaları, kadın yazarlara yönelik önyargıların aşılması ve eserlerinin cinsiyetlerine ilişkin ön kabuller olmadan okunabilmesinin bir yoluydu.

 

Kalıcı bir miras bırakan üç roman

Kardeşlerin eserleri kısa sürede birbirinden farklı üç edebi sesi ortaya koydu.

Charlotte Brontë, kadın kahramanın toplumsal kısıtlamalar karşısında onurunu, bağımsızlığını ve duygularını koruma kararlılığını ortaya koyduğu Jane Eyre romanını yazdı.

Emily Brontë ise tek romanı olan Uğultulu Tepeler’i (Wuthering Heights) kaleme aldı. Roman; tutkuyu, çatışmayı, intikamı ve doğanın sertliğini bir araya getirirken daha sonra İngiliz edebiyatının başlıca klasiklerinden biri haline geldi.

Anne Brontë, dönemi açısından cesur toplumsal ve ahlaki meselelere değinen Wildfell Konağı Kiracısı (The Tenant of Wildfell Hall) romanını yazdı. Eserde evlilik, şiddet, bağımlılık ve kadın hakları gibi konular ele alındı.

Üç kardeş aynı evde büyümüş ve benzer koşulları paylaşmış olsa da her biri kendine özgü bir edebi ses ve sanatsal kimlik geliştirdi.

Londra yolculuğu ve kimliklerinin ortaya çıkması

Romanların giderek daha fazla ilgi görmesiyle edebiyat dünyası, takma isimlerin ardındaki kişileri sorgulamaya başladı. Hatta bazı okurlar ve eleştirmenler, üç ismin aslında tek bir yazara ait olduğundan şüphelendi.

Charlotte ve Anne, kimlikleriyle ilgili sorunların ortaya çıkmasının ardından 1848’de yayınevleriyle görüşmek üzere Londra’ya gitti. Burada yayıncıları George Smith ile buluşarak kimliklerinin gerçekte kim olduğunu açıkladılar. Gizemli yazarların, Yorkshire’ın ücra bir kırsal köyünde yaşayan iki kız kardeş olduğu ortaya çıktı.

Emily ise özel hayatını daha fazla korumak istedi ve takma isimle oluşturduğu edebi kimliğinden vazgeçmeye yanaşmadı.

Emily ve Anne’nin ölümlerinin ardından Charlotte, kız kardeşlerinin edebi mirasını koruma sorumluluğunu üstlendi. 1850’de eserlerinin yeni bir baskısı için kaleme aldığı önsözde gerçek kimliklerini açıkça açıkladı.

Kısa süren yaşamlar, kalıcı bir miras

Emily, Aralık 1848’de yaklaşık 30 yaşındayken yaşamını yitirdi. Onu, Mayıs 1849’da 29 yaşında yaşamını yitiren Anne izledi.

Charlotte yazmayı sürdürdü ve 1854’te babasının kilisedeki yardımcısı Arthur Bell Nicholls ile evlendi. Ancak evliliğinin ardından yaşamı uzun sürmedi. Mart 1855’te, 38 yaşındayken hamileliği sırasında yaşamını yitirdi. Ölümünün, hamileliğe bağlı komplikasyonlar ve hastalıkla ilişkili olduğu belirtildi.

Yaşamları kısa sürmesine rağmen Brontë kardeşlerin edebi mirası, içinde bulundukları koşullardan çok daha uzun bir yaşam sürdü. Kardeşler; yalnızlığı, kaybı, hastalığı ve toplumsal kısıtlamaları kalıcı edebiyata dönüştürerek, küçük ve yalıtılmış bir dünyanın zamanın ve mekânın sınırlarını aşan eserler ortaya çıkarabileceğini gösterdi.