NEVA KERÎMIYAN

Serdeşt – Berhemên ku dişibin yaqûtên sor, zer û reş, bi tam û şeklên xwe yên cihêreng li ser firoşgehan dibiriqin. Her carê, mirov neçar dimîne ku bifikire ka ev axa efsûnî çawa, bi keda xelkê xwe, şitlek kesk vediguherîne zêrekî wisa.

Li vir, tenê li pişt Serdeştê yê Rojhilatê Kurdistanê, payîz şahiyên tirî û bereketê aniye navçeyek din a Parêzgeha Urmiyê. Xelkê herêmî bi reqsa halperkî, muzîk û stranan pêşwaziya wê dikin. Mihrîcana "Rezber", ku îsal li navçeya Mirawê tê lidarxistin, yek ji wan çalakiyan e ku ji bo spasiya bereketê û nîşandana çavkaniyên vê axê di 30’ê Îlonê û 1’ê Cotmehê de hate lidarxistin.

Di mihrîcanê de, ku bêhna nanê germ yê nû pijandî û fêkiyên hişkkirî qada pêşangehê tijî kiribû, stantên ku berhemên herêmî nîşan didan û difirotin di rêzek dirêj de ji bo mêvanan hatibûn vekirin. Her çend tirî beşek mezin ji mihrîcanê pêk dianî jî, organîzatoran diyar kirin ku navê "Rezber", ku bi farisî tê wateya "meha Mehr" an jî Cotmehê, ji bo nîşandana cûrbecûr berhemên herêmî yên di vê demsalê de hatiye hilbijartin.

Ji 80’ î zêdetir cureyên tirî û zêdetirî hezar û 150 ton berhem

Li goşeyek din a mihrîcanê, cûrbecûr tirî û navên wan, cûdahiyên di navbera rezên tirî yên cuda de û her wiha cureyên wan bala mêvanan dikişînin.

"Mam Berîme," "Reş Mirî," "Tayfî," "Karêbay Sor," û yên din tenê çend ji zêdetirî 80 cureyên tirî yên ku li Serdeşt û Mirawa têne çandin in. Beşek girîng ji van bi awayekî bejî mezin dibin. Li gorî daneyên fermî, piraniya rezên tirî yên li van herêman bi rêbazên çandiniya hişk têne xebitandin û tê payîn ku îsal ji van herêman zêdetirî hezar û 150 ton tirî werin berhevkirin.

Keda jinan

Di firotgehan de hingivê herêmî yê taybet ê Çiyayên Zagrosê, hinarên sor û reş, hêjîr, hirmî, gezo, behîv, her wiha doşava tirî, doşeva gezo, doşeva rez, hêjîrên hişkkirî, ava tirî, tûyên hişkkirî, tirşehinar û gelek berhemên din hene. Beşek mezin ji van berheman keda jinên herêmê ne ku carinan sirrek mohrkirî an mîrateyek herêmî û taybet hildigirin.

Sitare, yek ji jinên ku berhemên xwe li firotgehekê nîşan dide, wiha dibêje:

"Ev firoşgeh ava tirî ya tirş, doşeva tirî, tuşiya sîr, bastîqê tirî û qeysiyê, tûyên hişkkirî, rez, pelên tirşkirî, xiyar û tirşkirî û gelek berhemên din pêşkêş dike. Ev hemû karê destê me ne."

Sitare balê dikişîne ser çêkirina mewijê jî û dibêje ku ew axên daran di avê de dikelînin, piştre komên tirî di vê avê de datînin da ku zuha bibin. Lê belê li gel vê kedê, gelek ji van jinan ji xizmetên herî bingehîn ên wekî sîgorteyê bêpar in û ji ber ku karê wan wekî karsaziyek malbatî tê dîtin, mûçeyekî wernagirin.

Zehmetiyên cotkaran û hêviyên pêşerojê

Li gel vê cihêrengiya dewlemend, cotkar ji bo keda xwe xelatek pir kêm distînin. Xelkê herêmî jî kêm caran hin cureyên tirî yên taybet li ser maseyên xwe dibînin, ji ber ku ew bi bihayên giran ji bo navenda Îranê û bajarên mezin têne şandin.

Cotkar bawer dikin ku potansiyela herêmê ji rewşa niha pir mezintir e. Ew diyar dikin ku pêşvebirina berheman, vekirina derfetên hinardekirinê yên li ser sînoran û perwerdehiyek guncaw ji bo parastina axê dikare bandorek mezin li ser pêşeroja herêmê bike.

Di dawiya mihrîcanê de, li gel axaftinên hin pisporên çandinî û jîngehê, komeke muzîkê û tîmeke halperkî kêfxweşiya hatina demsala tirî bi beşdaran re parve kirin.