مرکز خبر- رکود بزرگ اقتصادی که در دهه ۱۹۳۰ آمریکا را درگیر کرده بود، زندگی میلیون‌ها نفر را نه‌تنها از نظر اقتصادی، بلکه از لحاظ اجتماعی و فرهنگی نیز دشوار کرده بود. در آن دوران، یکی از برنامه‌های توسعه‌ای که به اجرا درآمد، هم برای زنان فرصت شغلی ایجاد کرد و هم امکان دسترسی ساکنان مناطق دورافتاده کشور به کتاب را فراهم آورد.

زنانی که در مناطق کوهستانی و صعب‌العبور کنتاکی فعالیت می‌کردند، بعدها در تاریخ با عنوان «کتابداران سواره» شناخته شدند. آن‌ها صبح خیلی زود راهی می‌شدند و با عبور از دامنه‌های پوشیده از برف و رودخانه‌ها و مسیرهای گل‌آلود، کتاب و مجله را به دورافتاده‌ترین روستاها و سکونتگاه‌ها می‌رساندند.

این کتابداران هر هفته با اسب‌های خود حدود ۱۶۰ تا ۲۰۰ کیلومتر مسیر را طی می‌کردند. آن‌ها به خانه‌های واقع در ۲۹ منطقه تحت پوشش خود، یکی‌یکی سر می‌زدند و کتاب‌ها و مجلاتی را که همراه داشتند، به خانواده‌ها می‌رساندند. گاهی هم در همان محل می‌نشستند و برای مردم کتاب می‌خواندند.

 

افزایش نرخ سواد

این طرح از یک سو در دوره‌ای که بیکاری به‌شدت افزایش یافته بود، برای زنان فرصت کار فراهم می‌کرد و از سوی دیگر، دسترسی مردم، به‌ویژه ساکنان مناطق روستایی، به منابع آموزشی و فرهنگی را آسان‌تر می‌ساخت. رسیدن کتاب‌ها به جوامع دورافتاده کوهستانی، به افزایش سطح سواد در این مناطق نیز کمک کرد.

فعالیت این زنان خیلی زود گسترش پیدا کرد. تا سال ۱۹۳۸، تعداد کتابداران سواره به ۲۷۴ نفر رسید. سفرهای آن‌ها از ساعات اولیه صبح آغاز می‌شد و فارغ از شرایط آب‌وهوایی ادامه داشت.

با این حال، عمر این طرح چندان طولانی نبود. یکی از اهداف سیاست‌های «نیودیل» که پس از رکود بزرگ اقتصادی در آمریکا اجرا شد، کاهش بیکاری بود. با بهبود شرایط اقتصادی و تغییر وضعیت اشتغال، برنامه کتابخانه‌ای ویژه زنان در سال ۱۹۴۳ به پایان رسید.

زنانی که در آن سال‌ها از جاده‌های کوهستانی کنتاکی عبور می‌کردند و کتاب به همراه می‌بردند، در تاریخ تنها به‌عنوان کتاب‌رسان شناخته نشدند؛ آن‌ها بخشی از طرحی مهم بودند که امکان دسترسی دورافتاده‌ترین جوامع به کتاب، آموزش و فرهنگ را فراهم کرد.