از ویرانههای کوبانی تا صحنه هنر؛ روایتی از دختری که با موسیقی شهرش را دوباره ساخت
یک هنرمند جوان در کوبانی از مسیری میگوید که در آن هنر تنها سرگرمی نیست، بلکه راهی برای بازسازی شهر، حفظ هویت و ایستادن در برابر فراموشی است؛ مسیری که از کودکی آغاز شده و امروز به صدای مقاومت و امید در روژاوای کوردستان تبدیل شده است.
نورشان عبدی
کوبانی- هنر، شیوهای برای معنا دادن به زندگی است؛ اما زمانی که این هنر به دست زنان رشد کند و به کار گرفته شود، به مرحلهای بالاتر از صرفاً «بودن» و «زیستن» میرسد.
در روژاوای کوردستان، که در سالهای اخیر هزاران جوان به عرصه فرهنگ و هنر روی آوردهاند و آن را بهعنوان بخشی از هویت زندگی خود برگزیدهاند، آینده هنری خود را با تلاش، معنا و عشق به آرمانشان روشن میکنند.
در شهر کوبانی در روژاوای کوردستان، صدها زن جوان برای رشد در عرصه هنر و ساختن آینده خود، مرکز «جنبش هلال زرین» را بهعنوان پناهگاه انتخاب کردهاند. در این مرکز، شیرین آرارات، هنرمند ۲۱ سالهای که از ۷ سالگی مسیر هنری خود را آغاز کرده، همزمان با ادامه فعالیتهایش بهعنوان یک زن جوان، تلاش میکند از طریق هنر صدای آرمان مردمش باشد.
از نوروز حلب تا شهرهای دیگر
شیرین آرارات میگوید در کوبانی و بسیاری از مناطق روژاوای کوردستان با صدای خاص و کوهستانیاش شناخته میشود و درباره آغاز مسیر هنری خود چنین توضیح میدهد: «فعالیت هنریام را در ۷ سالگی در شهر حلب آغاز کردم. اولین بار بهطور رسمی در جشن نوروز حلب روی صحنه رفتم. با وجود حمایت بیوقفه خانواده و شرایط سخت آن زمان برای کوردها، در مسیر هنریام مصمم بودم. آن زمان حضور زنان در عرصه هنر از سوی جامعه پذیرفته نمیشد. همچنین واقعیت سرکوب طولانیمدت کوردها نیز وجود داشت. به همین دلیل با هنر خود علیه سیاستهای انکار و سرکوب زنان و هویت کوردی مبارزه کردم.»
تجربه در باکور کوردستان
شیرین همچنین از تجربههای خود در باکور کوردستان میگوید: «در سال ۲۰۱۴ و در جریان مقاومت کوبانی، به باکور کوردستان رفتم و در فعالیتهای فرهنگی و هنری جنبش مزوپوتامیا شرکت کردم. در آن زمان ساز "دف" توجه من را بسیار جلب کرد و تصمیم گرفتم در این حوزه پیشرفت کنم. همچنین در برنامههای هنری متعددی که با حمایت حزب دموکراتیک خلقها(ه.د.پ) برگزار میشد شرکت کردم و با هنرمندان زیادی آشنا شدم که با راهنماییهایشان مسیر من شکل گرفت.»
«فعالیت هنریام را به هدفی برای بازسازی دوباره تبدیل کردم»
شیرین در سال ۲۰۱۵ به کوبانی بازمیگردد و تصمیم میگیرد شهر خود را از نظر فرهنگی و هنری نیز دوباره بسازد. او درباره آن روزها میگوید: «وقتی به کوبانی برگشتم و ویرانیهایی را که تجربه شده بود دیدم، انگیزهام برای ادامه هنر بیشتر شد. با خودم گفتم باید این شهر را از نظر فرهنگ و هنر دوباره بسازیم. به همین دلیل وارد فعالیتهای مرکز فرهنگ و هنر باقـی خیدو شدم و بهعنوان خواننده و عضو گروه فعالیت کردم. آن زمان ۱۲ ساله بودم، اما در سطح روژاوای کوردستان در فعالیتهای هنری جای خودم را پیدا کرده بودم.»
«در هلال زرین، خودِ واقعیام را پیدا کردم»
شیرین آرارات که اکنون در مرکز هلال زرین فعالیت میکند، درباره تأثیر کار زنان بر شکلگیری شخصیتش میگوید: «از زمانی که مرکز هلال زرین در کوبانی آغاز به کار کرد، من مستقیماً وارد فعالیتهای هنری زنان شدم. این مرکز از نظر آگاهی، آرامش و مسیر هنری تأثیر بزرگی بر من گذاشت. همین باعث شد که کار هنری مستقل، هویت من را در مسیر مبارزهام ثبت کند.»
گامبهگام به سوی هدف
شیرین که هنوز در آغاز مسیر هنری خود قرار دارد، میگوید با عشق و تعهد این راه را ادامه خواهد داد: «در هلال زرین هم خوانندهام و هم مربی ریتم هستم و خودم هم تمرین میکنم. وقتی به سالهای گذشته نگاه میکنم، میبینم میتوانستم با تلاش بیشتر جایگاه قویتری بهعنوان یک زن هنرمند در جامعه بسازم. در کنار هنر، در دانشگاه هم حقوق میخوانم، اما این مسئله مانع علاقه و پیوندم با هنر نمیشود. من بسیار خوشحالم و این مسیر را ادامه خواهم داد.»