هشت سال روزنامه‌نگاری و سفری توقف‌ناپذیر
هبه فتیح، خبرنگار تلویزیون روناهی، هر روز با میکروفونی در یک دست و دختر خردسالش در دست دیگر سر کار می‌رود. او ۸ سال است در رسانه کار می‌کند و می‌کوشد عشقش به خبرنگاری را با مسئولیت مادری هماهنگ کند.
رونیدا حاجی
حسکه - رسانه یکی از عرصه‌های مهم جامعه است. واقعیت‌های زندگی را ثبت می‌کند، صدای مردم را به افکار عمومی می‌رساند و از مشکلات، دردها و تجربه‌های آنان روایت می‌کند. زنان نیز با حضور فعال خود در این عرصه نقشی پررنگ دارند و به‌ویژه در خبرنگاری میدانی گام‌های بلندی برداشته‌اند.
هبه فتیح، خبرنگار تلویزیون روناهی، یکی از همین زنان است. او متولد ۱۹۹۷ و اهل شهر طبقه است و اکنون در حسکه زندگی می‌کند. هبه ۸ سال است در رسانه فعالیت دارد و در این مدت در بسیاری از مناطق شمال و شرق سوریه به میان مردم رفته است. او دردها و مشکلاتشان را ثبت کرده و کوشیده صدایشان را به گوش جامعه برساند.
هبه مادر سه فرزند نیز هست و می‌کوشد میان کاری که دوستش دارد و مسئولیت مادری تعادل برقرار کند. در این راه، دختر کوچکش، میلا، بارها همراه او سر کار آمده است.
رسانه، بخشی از زندگی هبه فتیح
هبه فتیح در این ۸ سال گزارش‌های سیاسی و اقتصادی هم تهیه کرده است، اما رسانه برای او به یک حوزه‌ی خاص محدود نمی‌شود. آنچه بیش از همه برایش اهمیت دارد، حضور در میان مردم است. می‌خواهد زندگی آنان را از نزدیک ببیند و صدایشان را به دیگران برساند. او می‌گوید: «پس از ۸ سال تجربه، دیگر نمی‌توانم خودم را جای دیگری تصور کنم. می‌توانم در هر زمینه‌ای کار کنم، اما جای من میان مردم، در رسانه و در دل مشکلات جامعه است. این کار برای من فقط یک شغل نیست. بخشی از زندگی‌ام است.»
او در این سال‌ها از طبقه و رقه تا دیرالزور، منبج، دیرحافر، مسکنه و روستاهای بسیار دیگر را پوشش خبری داده است. نزدیک به ۷ سال از این مدت را در طبقه و در کنار مردم گذراند و زندگی، رنج‌ها، فعالیت‌ها، فرهنگ و آداب‌ورسومشان را ثبت کرد.
این خبرنگار در جبهه‌های جنگ و در روزهای حمله هم در صحنه حاضر بوده و رویدادهای مناطق گوناگون را با تصویر مستند کرده است. او همچنین در فعالیت‌های اجتماعی شرکت داشته و با زنان کار کرده است تا دردها و دستاوردهایشان را به افکار عمومی نشان دهد.
«موانع زنان خبرنگار همچون جنگی است»
هبه فتیح می‌گوید زنان خبرنگار در کارشان با موانع بسیاری روبه‌رو هستند. به باور او، ذهنیت مردسالار حضور و نقش زن را نمی‌پذیرد و این ناپذیرفتن در رسانه بیش از هر جای دیگری به چشم می‌آید. او گفت: «زنان خبرنگار در این عرصه راه درازی پیموده‌اند و جایگاهشان را در جامعه به دست آورده‌اند. جامعه‌ای که ما در آن کار می‌کنیم، به‌ویژه جامعه‌ی عرب، پیش‌تر زن را در نقش خبرنگار به‌آسانی نمی‌پذیرفت. اما امروز زنان در رسانه نقش مهمی دارند و با کارشان حضور خود را تثبیت کرده‌اند.»
از نگاه هبه ، کار رسانه‌ای برای زنان همیشه آسان نیست. زنی که این راه را برمی‌گزیند، باید قوی، مصمم و مقاوم باشد.
به گفته‌ی او، زنان اغلب با موانع اجتماعی و سیاسی هم دست‌وپنجه نرم می‌کنند. هبه در این باره گفت: «گاهی بعضی‌ها به زنی که با دوربین یا میکروفون به میدان می‌آید، طور دیگری نگاه می‌کنند. عده‌ای هم حاضر نمی‌شوند مصاحبه کنند. همه‌ی این‌ها را جزو موانعی می‌دانم که در این ۸ سال پشت سر گذاشته‌ایم. برای من، این بخشی از جنگی است که هر زن خبرنگاری در میدان کار ناچار است از آن عبور کند.»
میان کار و خانواده
خبرنگاری میدانی برای هبه فتیح ساعت کاری مشخصی ندارد. خبرنگار باید همیشه آماده باشد، چون اوضاع، رویدادها و مشکلات جامعه دائم در تغییرند.
به گفته‌ی هبه، کار میدانی هر لحظه ممکن است او را فرا بخواند. از همین رو، هماهنگ کردن این کار با مسئولیت‌های خانواده برایش آسان نبوده است. او توضیح داد: «دو فرزند دیگرم به مدرسه و مهدکودک می‌روند یا وقتی سر کارم، پیش خانواده می‌مانند. اما میلا که حالا یک سال و دو ماه دارد، تقریباً همیشه با من است. برای همین، برقراری تعادل میان کار و مادری برایم خودش نوعی مبارزه است.»
در یک دست میکروفون، در دست دیگر میلا
یکی از بزرگ‌ترین دشواری‌های هبه فتیح در این دوره آن است که کارش با زندگی میلا گره خورده است. او ممکن است روزش را در جاده‌ها و بازارها، در تجمع‌ها و راهپیمایی‌ها، در نشست‌ها یا در برنامه‌های زنده بگذراند. در همه‌ی این موقعیت‌ها باید حواسش جمع گزارش باشد و میلا هم در تمام این مدت کنار مادرش است.
هبه فتیح این لحظه‌ها را این‌طور توصیف می‌کند: «گاهی وقتی مصاحبه می‌کنم یا در پخش زنده گزارش می‌دهم، میلا را در یک دست دارم و میکروفون را در دست دیگر. بعضی وقت‌ها تصویربردار یا کسانی که در محل رویدادند، کمکم می‌کنند.»
هرچند رفتن به میدان کار با کودکی خردسال بسیار دشوار است، اما هبه فتیح تصمیم گرفته میلا را از خودش جدا نکند. او گفت: «نمی‌خواهم میلا از من دور بماند. دلم می‌خواهد کنار خودم بزرگ شود و زندگی‌ام را ببیند. برای همین با همه‌ی سختی‌ها او را همراه خودم می‌برم.»
نه کار را رها می‌کند، نه وظایف مادری را
هبه می‌گوید عشقش به رسانه و پیوندش با تلویزیون روناهی به او توان ادامه‌ی این راه را می‌دهد. او ادامه داد: «پس از ۸ سال کار و این‌همه دشواری، نمی‌توانم دست از خبرنگاری بکشم. اگر چنین کنم، حس می‌کنم به نقطه‌ی صفر برگشته‌ام. کارم را دوست دارم و نمی‌خواهم این عشق مرا از فرزندانم دور کند.»
او می‌کوشد کار، فرزندان و خانه را با هم پیش ببرد و با وجود همه‌ی سختی‌ها، از زندگی‌اش راضی است. هبه افزود: «هر سختی‌ای که در این راه تحمل می‌کنم، بهای چیزی است که دوستش دارم. عاشق کارم هستم و در عین حال می‌خواهم برای فرزندانم مادری کنم.»
رؤیایی که می‌خواهد به فرزندانش بسپارد
هبه فتیح درباره‌ی آنچه می‌خواهد از او برای فرزندانش به یادگار بماند، گفت: «می‌خواهم فرزندانم در آینده بدانند که مادرشان به خاطر سختی‌ها رؤیایش را رها نکرد. بچه‌ها خیلی چیزها را از مادرشان یاد می‌گیرند. دلم می‌خواهد آن‌ها هم بیاموزند که دشواری‌ها نباید آدم را از رؤیاها و هدف‌هایش دور کند.»
هبه فتیح امید دارد که از میان سه فرزندش، این میلا باشد که روزی راه او را ادامه می‌دهد و خبرنگار می‌شود. او در پایان گفت: «شاید فردا میلا میکروفون را از دستم بگیرد. کودکی که امروز همراه مادرش در میدان خبر است، شاید فردا همین راه را برگزیند و خبرنگار شود.»