رفيف اسليم

فلسطین- تیم دختران کاراته باشگاه ورزشی غزه تلاش می‌کند با وجود همه دشواری‌ها، تمرینات خود را از سر بگیرد؛ دشواری‌هایی مانند مشکلات رفت‌وآمد، از دست دادن لباس‌های ورزشی و تجهیزات ایمنی که ورود آنها به شهر محاصره‌شده ممکن نیست و همچنین نبود سالن اختصاصی برای تمرین، پس از آنکه باشگاه در منطقه السودانیه در ساحل شمال‌غربی نوار غزه بمباران و تخریب شد.

 

محاصره غزه و رؤیای رقابت در خارج از نوار غزه

حلا عماد حماد ۱۳ سال است که کاراته کار می‌کند. پدرش بنیان‌گذار این تیم و نخستین حامی او برای یادگیری این رشته بوده است؛ ورزشی که به گفته حلا، اعتمادبه‌نفس و توانایی دفاع از خود را به دختران می‌دهد و در کنار آن، قدرت بدنی آنها را نیز افزایش می‌دهد.

او می‌گوید شرایط تمرین پیش از جنگ، به دلیل وجود باشگاه‌های مجهز، وسایل رفت‌وآمد و امنیت بیشتر، بسیار بهتر بود؛ امکاناتی که فلسطینی‌ها امروز از آنها محروم‌اند.

حلا نگران آسیب دیدن یا گم شدن لباس ورزشی‌اش است، زیرا امکان خرید لباس جایگزین وجود ندارد. تجهیزات ایمنی، از جمله محافظ‌ها و دستکش‌هایی که از ورزشکاران در برابر آسیب‌های متوسط یا شدید محافظت می‌کنند، نیز در دسترس نیستند. نبود این تجهیزات می‌تواند مانع شرکت او در مسابقات آینده شود، زیرا داشتن آنها یکی از شروط اصلی حضور ورزشکاران در رقابت‌هاست.

او می‌گوید به توصیه مربی، هنگام تمرین نهایت احتیاط را رعایت می‌کند تا به خود یا دیگر بازیکنان آسیب نرساند.

حلا همچنین از کوچک بودن سالن محل تمرین شکایت دارد؛ سالنی که ستونی بتنی در میانه آن قرار گرفته و ادامه تمرین را دشوار می‌کند. تیم ۱۳ عضو دارد، اما همه دختران به‌طور منظم در تمرینات حاضر نمی‌شوند؛ شرایط امنیتی و دشواری رفت‌وآمد، به‌ویژه در گرمای هوا، مانع حضور منظم آنهاست. با این حال، اعضای تیم تلاش می‌کنند تمرینات را تا حد امکان، چه در باشگاه و چه در خانه، ادامه دهند.

حلا می‌گوید به نگاه جامعه نسبت به حضور دختران در ورزش کاراته اهمیت نمی‌دهد و با وجود انتقادهایی که با آن روبه‌روست، همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهد.

دختران جوان‌تر با افتخار به حلا نگاه می‌کنند و از او می‌پرسند آیا روزی می‌توانند مانند او شوند. اما مخالفت خانواده‌هایشان مانع آنها می‌شود. حلا از این وضعیت ناراحت است و معتقد است دختران باید حق انتخاب رشته ورزشی مورد علاقه خود را داشته باشند.

او همچنان به تمرین ادامه می‌دهد و رؤیای شرکت در یک مسابقه ملی در کرانه باختری و همچنین رقابت‌های بین‌المللی خارج از نوار غزه را در سر دارد؛ اما بسته بودن گذرگاه و مخالفت مقام‌های اسرائیلی با درخواست‌های خروج از غزه، همواره مانعی در برابر این رؤیاست.

 

از پشت‌بام خانه تا ویرانه‌های آن

بتول وادی زمانی که تنها پنج سال داشت، همراه برادرانش کاراته را آغاز کرد. او می‌گوید این شروع زودهنگام تأثیر زیادی بر پیشرفت او داشته و احساس می‌کرده بدنش برای این ورزش ساخته شده است. به گفته او، کسانی که دیرتر شروع می‌کنند نیز می‌توانند مهارت‌های زیادی به دست آورند، اما به زمان و تلاش بیشتری نیاز دارند، زیرا کاراته دنیای گسترده‌ای از مهارت‌هاست.

بتول تمرین را با حرکات گرم‌کردن آغاز می‌کند و سپس به تمرین «کاتا» یا مبارزه نمایشی می‌پردازد؛ حرکاتی که مهارت‌های مختلفی را برای مواجهه با حریف به ورزشکار می‌آموزد و قدرت و انعطاف لازم برای مبارزه واقعی را افزایش می‌دهد. بخش دیگر تمرین نیز «کومیته» یا مبارزه واقعی با حریف است.

او می‌گوید در آغاز جنگ، روی پشت‌بام خانه پدربزرگش و با امکانات موجود تمرین می‌کرد، اما پس از آوارگی به جنوب، دیگر نتوانست تمریناتش را ادامه دهد و برای مدتی طولانی‌تر از دیگر هم‌تیمی‌هایش از ورزش فاصله گرفت. او در آن زمان دانش‌آموز دبیرستان بود و پس از آن وارد دانشگاه شد.

بتول نیز مانند دیگر اعضای تیم با کمبود تجهیزات ایمنی مواجه است. با این حال، توانسته لباس ورزشی خود را از میان آوار خانه‌اش که در جریان بمباران تخریب شده بود، پیدا کند؛ اتفاقی که آن را شبیه پیدا کردن گنجی ارزشمند می‌داند، زیرا امروز جایی برای خرید این لباس‌ها وجود ندارد.

او آرزو دارد غزه روزی مانند شهری باز و متصل به جهان باشد؛ جایی که ساکنانش بتوانند برای شرکت در مسابقات جهانی از آن خارج شوند و ورزشکارانی از دیگر کشورها نیز برای انتقال تجربه و آموزش به غزه بیایند. اما غزه همچنان از زمین، دریا و هوا در محاصره است و ساکنانش امکان خروج آزادانه از آن را ندارند.

 

رؤیای ورزش در میانه جنگ

دانه حسن نیز سال‌هاست کاراته کار می‌کند، اما اکنون بدون لباس مخصوص این رشته تمرین می‌کند؛ خانه او در جریان جنگ در غزه سوخته و تمام وسایلش از بین رفته است.

او تلاش می‌کند دستورهای مربی را رعایت کند تا به خود یا حریفش آسیب نرساند. دانه می‌گوید پوشیدن لباس مخصوص کاراته به او احساس قدرت و اعتمادبه‌نفس بیشتری هنگام تمرین می‌دهد و آرزو دارد بتواند لباس دیگری تهیه کند و دوباره به فضای ورزشی پیش از جنگ بازگردد.

دانه حسن رؤیای تبدیل شدن به یک ورزشکار حرفه‌ای و بین‌المللی در رشته کاتا را دارد و معتقد است توانایی‌هایش برای رسیدن به این هدف کافی است. او به همه دختران توصیه می‌کند کاراته را آغاز کنند، زیرا به گفته او، این ورزش اعتمادبه‌نفس دختران را افزایش می‌دهد و قدرت لازم برای دفاع از خود را در اختیارشان می‌گذارد؛ مهارتی که ممکن است زنان در مقطعی از زندگی به آن نیاز پیدا کنند.