مرکز خبر- براساس گزارش جدیدی از سوی شماری از برجسته‌ترین سازمان‌های بشردوستانه بین‌المللی، بحران گرسنگی در سودان با سرعتی نگران‌کننده در حال گسترش است و این کشور در آستانه یک فاجعه غذایی بی‌سابقه قرار دارد.

براساس این گزارش مشترک که امروز دوشنبه ۱۳ آوریل منتشر شد، پنج سازمان غیردولتی شامل «اقدام علیه گرسنگی»، «کر اینترنشنال»، «کمیته بین‌المللی نجات»، «مرسی کور» و «شورای پناهندگان نروژی» اعلام کرده‌اند که وضعیت انسانی در سودان، به‌ویژه در ایالت‌های دارفور شمالی و کردفان جنوبی، که بیشترین آسیب را از درگیری‌ها دیده‌اند، به‌سرعت رو به وخامت است.

این گزارش نشان می‌دهد که میلیون‌ها خانواده در مناطق آسیب‌دیده فقط به یک وعده غذایی در روز دسترسی دارند و بسیاری برای زنده ماندن به خوردن برگ درختان و خوراک دام روی آورده‌اند. همچنین مواردی از خانواده‌هایی ثبت شده است که روزهای متوالی بدون هیچ منبع غذایی سپری می‌کنند.

این وضعیت در حالی رخ می‌دهد که درگیری‌های مداوم میان ارتش سودان و نیروهای پشتیبانی سریع  به آوارگی میلیون‌ها غیرنظامی، اختلال در کشاورزی و از کار افتادن بازارها انجامیده و یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های انسانی جهان را رقم زده است.

با وجود هشدارهای بین‌المللی، طرف‌های درگیر مسئولیت وخامت اوضاع در مناطق تحت کنترل خود را رد می‌کنند. با این حال، «طرح نیازهای انسانی ۲۰۲۶» تصویری متفاوت ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که ۶۱.۴ درصد از جمعیت سودان، معادل حدود ۲۸.۹ میلیون نفر، با ناامنی حاد غذایی مواجه‌اند.

در گزارش‌های پیشین سازمان ملل نیز قحطی در شهرهای الفاشر و کادقلی تأیید شده بود. همچنین «طبقه‌بندی مرحله‌ای یکپارچه امنیت غذایی (IPC)» در فوریه گذشته نشان داد که سطح سوءتغذیه حاد در مناطقی مانند امبرو و کرنوی از آستانه قحطی فراتر رفته است.

 

شهادت‌هایی از داخل

این گزارش بر پایه مصاحبه با کشاورزان، بازرگانان و کارکنان امدادی در داخل سودان تهیه شده است و تأکید می‌کند که جنگ به تخریب گسترده مزارع و بازارها انجامیده و از گرسنگی به‌عنوان ابزاری در منازعه استفاده می‌شود؛ امری که جمعیت را به آستانه قحطی سوق داده است.

در این گزارش همچنین آمده است که آشپزخانه‌های خیریه محلی که آخرین خط دفاع در برابر گرسنگی محسوب می‌شدند، به‌دلیل کاهش شدید کمک‌های مالی، دیگر قادر به پاسخگویی به نیازهای رو به افزایش نیستند.

گزارش تأکید می‌کند که زنان بیشترین بار این بحران را بر دوش دارند؛ چرا که هنگام رفت‌وآمد به مزارع، بازارها یا منابع آب، با خطر بالای خشونت جنسی، ازجمله تجاوز و آزار مواجه‌اند. همچنین خانوارهایی که توسط زنان اداره می‌شوند، سه برابر بیشتر از سایر خانوارها در معرض ناامنی غذایی قرار دارند.