مرکز خبر- روستای پیپلانتری در ایالت راجستان هند، به ابتکاری کم‌نظیر شهرت دارد: کاشت ۱۱۱ درخت به ازای تولد هر دختر. این حرکت که حفاظت از محیط زیست را با همبستگی اجتماعی پیوند می‌دهد، از اندوه پدری برای از دست دادن دخترش آغاز شد و به تلاشی جمعی برای پاسداشت زندگی و تغییر نگرش جامعه به دختران تبدیل شد.

مردم این روستا با این باور که «تولد دختر، زندگی را از نو زنده می‌کند»، پیوند میان زنان و طبیعت را به شکلی معنادار به نمایش گذاشته‌اند. مستندی که در پیپلانتری ساخته شده، با این جملات آغاز می‌شود: «وقتی درختان قطع می‌شوند، نیروی طبیعت را به خشم می‌آوریم. وقتی جامعه به زندگی دختران خود پایان می‌دهد، به سوی تاریکی عمیقی قدم برمی‌دارد. رودخانه‌ها، جنگل‌ها و دختران، زندگی‌بخش‌اند. محافظت از آن‌ها تنها یک اقدام طبیعی نیست، بلکه مسئولیتی است که همه ما بر دوش داریم.»

 

          

کاشت ۱۱۱ درخت به ازای تولد هر دختر

این ابتکار در سال ۲۰۰۶، پس از درگذشت کیران، دختر شیام سوندار پالیوال، مدیر پیشین روستا، آغاز شد. کیران در سنین جوانی از دنیا رفت و مرگ او اندوه بزرگی در میان اهالی روستا برانگیخت؛ چراکه بسیاری از مردم او را دوست داشتند. پدرش در پی این فقدان، تصمیم گرفت همراه با اهالی روستا گامی تاریخی بردارد تا هیچ دختر دیگری نادیده گرفته نشود و تولد هر دختر، بهانه‌ای برای احیای زندگی باشد.

مردم اندوه خود را به تصمیمی جمعی تبدیل کردند. از آن پس، با تولد هر دختر، اهالی با دستان خود ۱۱۱ درخت، از جمله درختان میوه و گونه‌های دیگر، در زمین‌های روستا می‌کارند. به باور آنان، عدد ۱۱۱ مقدس است و نماد برکت و کامیابی به شمار می‌رود. این ابتکار پیامی روشن دارد: تولد دختر نه باری بر دوش خانواده، بلکه آغازی دوباره برای زندگی است.

در پیپلانتری، تولد هر دختر با کاشت درخت جشن گرفته می‌شود؛ سنتی که هم حفاظت از طبیعت را دنبال می‌کند و هم آگاهی اجتماعی درباره ارزش و جایگاه دختران را افزایش می‌دهد.

 

توقف ازدواج کودکان

تلاشی که با پیشگامی زنان آغاز شد، به تغییر هنجارهای اجتماعی تبعیض‌آمیز علیه دختران نیز انجامید. خانواده‌ها متعهد شدند دختران خود را پیش از ۱۸سالگی شوهر ندهند و از ادامه تحصیل آن‌ها جلوگیری نکنند.

در همین راستا، خانواده‌ها موظف شدند برای آینده اقتصادی دخترانشان پس‌انداز کنند و طرحی برای تحقق این هدف شکل گرفت. همچنین برای محافظت از درختان در برابر خشکی و آفات، در اطراف آن‌ها گیاه آلوئه‌ورا کاشتند. زنان روستا نیز با تهیه داروهای طبیعی و کرم از این گیاهان، منبع درآمد مستقلی برای خود ایجاد کردند.

 

              

روستایی که از خشکی به جنگلی سرسبز تبدیل شد

در نتیجه این ابتکار، روستایی که پیش‌تر خشک و بیابانی بود، امروز به منطقه‌ای سرسبز و پوشیده از درخت تبدیل شده است. تاکنون بیش از ۳۵۰ هزار درخت در این روستا کاشته شده است.

زنان پیپلانتری امروز نشان می‌دهند که حفاظت از طبیعت و استقلال زنان را نمی‌توان از یکدیگر جدا دانست. دخترانی که زمانی نادیده گرفته می‌شدند، اکنون درختانی که به نام آن‌ها کاشته می‌شوند، به نمادی از امید و زندگی دوباره تبدیل شده‌اند.

سنت کاشت ۱۱۱ درخت که در روستای پیپلانتری هند آغاز شد، شاید ریشه در اندوه پدری برای از دست دادن فرزندش داشته باشد، اما امروز معنایی عمیق‌تر یافته است. این روایت یادآوری می‌کند که فقدان می‌تواند به امید تبدیل شود، تلاش فردی می‌تواند به همبستگی اجتماعی بینجامد و گامی کوچک می‌تواند زمینه‌ساز تغییرات زیست‌محیطی باشد.

۱۱۱ نهالی که به مناسبت تولد هر دختر کاشته می‌شوند، نمادی از امید به آینده‌اند. هم‌زمان با رشد درختان و بزرگ‌شدن کودکان، طبیعت روستا نیز جان تازه‌ای می‌گیرد و نگرشی نو درباره جایگاه و ارزش دختران در جامعه شکل می‌گیرد.