هنر در دل زندگی روستایی؛ زنی که زیورآلات رزینی را به رؤیای کسبوکار تبدیل کرد
یک زن روستایی در باکور کوردستان، در کنار رسیدگی به خانه، فرزندان و دامداری، ساخت زیورآلات و تسبیحهای اپوکسی را از یک سرگرمی آغاز کرده و اکنون امیدوار است این هنر را به منبعی برای کسب درآمد تبدیل کند.
مَمیهان هلبین زَیدان
وان- با آغاز فصل تابستان، زنان در مناطق روستایی که بخش عمدهای از بار کار را بر دوش دارند، در کنار انجام کارهای روزمره، از ایجاد زمینههای جدید برای تولید و کسب درآمد نیز غافل نمیمانند.
قدر کارداش، ۲۸ ساله و ساکن روستای خوکان از توابع الباک، علاوه بر انجام کارهای خانه و روستا، بهعنوان یک سرگرمی به ساخت محصولات اپوکسی نیز مشغول است.
برای هدیه دادن آغاز کرد
قدر کارداش که مادر سه فرزند است، میگوید ایده ساخت محصولات اپوکسی را در شبکههای اجتماعی دیده و برای تهیه هدیهای ویژه برای همسرش این کار را آغاز کرده است.
او گفت: «میخواستم برای سالگرد ازدواجمان هدیهای خاص تهیه کنم؛ هدیهای که حاصل دسترنج خودم باشد. با دیدن آموزشها یاد گرفتم چگونه این کار را انجام دهم و بعد وسایل موردنیاز را تهیه کردم.»
او توضیح داد که در نخستین تسبیحی که ساخت، چند تار از موی خود را داخل مهرهها قرار داد تا «همیشه بخشی از وجودم همراه همسرم باشد». همچنین در تسبیح دیگری، گلبرگهای گلی را که هدیه گرفته بود، به کار برد. او افزود: «بعد از آن، مدام کارهای جدید ساختم و هر کس از آنها خوشش بیاید، به او هدیه میدهم.»
کارداش گفت که علاوه بر تسبیح، انواع زیورآلات نیز با اپوکسی تولید میکند.
«میخواهم آن را به شغل تبدیل کنم»
او با بیان اینکه قصد دارد مهارت خود را در ساخت محصولات اپوکسی افزایش دهد و از آن منبع درآمدی ایجاد کند، گفت: «میخواهم این کار را به درآمد تبدیل کنم؛ هم کاری است که دوستش دارم و هم میتوانم از آن کسب درآمد کنم. در روستا بیشتر کارها به فصل تابستان محدود میشود و در زمستان کار زیادی وجود ندارد. میخواهم از اوقات فراغتم برای پیشرفت در این زمینه استفاده کنم و آن را به یک شغل تبدیل کنم.»
«از تولید کردن لذت میبرم»
قدر کارداش که فعلاً اپوکسی را بهعنوان سرگرمی دنبال میکند، گفت: «وقتی شروع به کار میکنم، دلم نمیخواهد از پای کار بلند شوم. ساعتها مشغول ساختن چیزهای جدید میشوم. از اینکه چیزی تولید میکنم، لذت میبرم و تا جایی که بتوانم ادامه خواهم داد. اگر شرایط فراهم شود، دوست دارم آن را به یک حرفه تبدیل کنم.»
او افزود: «با وجود سختی کارهای روستا، تا جایی که بتوانم برای ساخت محصولات اپوکسی وقت میگذارم. این کار برای من نوعی آرامش و درمان است. برخلاف کارهای سخت روزانه، از انجام آن لذت میبرم. گاهی ساعتها در اتاقم میمانم و چیزهای جدید میسازم و به بچههایم میگویم وارد اتاق نشوند، چون دوست دارم هنگام کار کسی کنارم نباشد.»
قدر کارداش در کنار نگهداری از فرزندان، دوشیدن گوسفندان، انجام کارهای خانه و جمعآوری گیاهان خوراکی و سبزیهای کوهی در فصل تابستان، میگوید ساخت زیورآلات اپوکسی در میان این همه کار سخت، برای او مانند یک تراپی و راهی برای آرامش است.